solombeha

2009-06-09T12:52:00.001+04:30

تـــوجه :
این داستان در بی مکانی و بی زمانی روی می دهد و هیچ جا و هیچ کس ،هیچ ربطی به هیچ
کجا و هیچ کسی ندارد!

آورده اند که . . .

سه دوست تازه از دانشگاه جندی شاپور در آمده، چشمها ز شادی ور آمده، صبرها ز سختی
سر آمده با یکدیگر نشسته بودند که یکی گفت:

1: "این که نمی شود. ما علم حقوق خوانده ایم و اکنون زیر آفتاب نشسته ایم و بی
کار."

2: دیگری گفت: "آری چنین که نمی شود. باید کاری کنیم. این شهر کوچک است و ما را
پاسخگوی نیاز نیست."

3: سومی نیز گفت: "کنون که چنین می گویید، بلی... باید فرار مغزها کرده و خود را
زین محیط کوچک و تنگ و ننگ آلود برهانیم."

1: اولی افزود : " پس بیایید امشب بقچه بر ببندیم و ره توشه برای سفر برداریم."

2و3: " آری ... آری ... احسنت...احسنت..."

چون آفتاب سپیده زد هر سه چوب بر دوش، بقچه بر سر چوب در وعده گاه حاضر شدند.

3: سومی گفت : "حالا کجا برویم؟"

1: اولی پاسخ داد : " پژوهش هایی کرده ام و دریافته ام سمرقند بسیار دعوی بر زمین
مانده دارد و وصی و وکیل کم. بدانجا رویم باشد که دعوایی به ما بماسد و کارآزموده
شویم."

2: دومی گفت: "از دیشب تا کنون چگونه چنین تحقیق کرده ای که تا سمرقند را
آگاهی؟!...من که شنیده ام دیار ری را قیل قال بسیار است و نیز بساط حال گسترده.
آنجا بهتر است. به ری می رویم."

3: سومی افزود : "چه می گویید؟ زر در قستنطنیه نهفته است. آنجا هم دعوا است وهم
ماوا. مردم بدانجا سرِ کیسه هاشان شل تر است.پس همانجا می رویم."

چو هر یک پیشنهادی جدا داشتند، همانجا دست خداحافظی دادند و هر یک به سویی به راه
افتادند. پیش از رفتن سومی گفت:

3: "حال که ز یکدیگر چنین سوزناک جدا می شویم، بیایید پیمان ببندیم تا ده سال دیگر
یکدیگر را همینجا ببینیم. باشد که در یابیم حق با که بوده و کجا به که ساخته؟!"

1و2: " باشد ... باشد ... احسنت ... احسنت..."

چو تنگ آمد به یاران زندگانی               فرار مغزها کردند آنی

زِ یکدیگر جدا گشتند یاران               به عهدی آبکی بستند پیمان

که تا ده سال دیگر بازجویند           زِ احوالات خود اخبار گویند

و بدین سان ده سال گذشت. پس از ده سال در روز موعود یکی در دور دست سوار بر قاطر از
شرق و دیگری با تنی چند نوکر و چاکر و مرکب از شمال و سوم بر تخت از شهر به وعده
گاه وارد شدند. یکدیگر را که دیدند نعره ها سر دادند و اشکها در ریختند و خنده
کردندی. آن که با چاکر و نوکر آمده بود گفت :

2: "چون به ری رسیدم زندگی را تلخ دیدم و کار را دشوار. چو در گرداب دعوی و
دادخواست افتادم جمله کژیها دیدم و با زشتیها آشنا شدم. امور تقلب دانستم و دریافتم
زندگی را گونه ای دیگر باید زیست.پس این کلاه برداشتمی و آن کلاه گذاشتمی. و بدینجا
رسیم...(خنده) "

دیگری را دو دیگر پرسیدند تو را عزم قستنطنیه بود و جامه یک لایه. چه شد که از شهر
آمدی و لمیده بر تخت و فربه؟

3: گفت :" به دشواری به قستنطنیه رسیدم. چون به داد و قضا ناتوان بودم شیوه
بازرگانی پیشه کردم و مال و منالی اندوختم و به ولایت بازگشتم. بدینجا با بزرگان و
توانگران نشستم و بر خاستم. زد و دختر حاکم مرا پسندید و داماد حاکم شدم. پس از آن
نیز رخت قضاوت بر دوشم انداختند و اکنون قاضی شهر منم!"

آن که با قاطر آمده بود را تکیده و تنها یافتند .به وی خندیدند و پرسیدندش گویا
هنوز به سمرقند نرسیده ای که هنوز چون ده سال پیش دستت خالیست.

1: پاسخ داد : " مرا در سمرقند دعوی بسیار است و تا کنون داد بسیار از دادگاه
اِستانده ام. باری راه قضاوت دشوار است و هر کسی را این کرسی ندهند. چنان که
دوستمان هر کسی نبود و دست تقدیر وی را بر کرسی داوری سرپا گرفت... اکنون تجربه ای
گران به دست آورده ام و هنوز راهی بسیار نپیموده ام."

کوچکی ازکهتری غربال شد              بخت خوش یارش شد و خوشحال شد

گـُنگ و لنگ و کور و بی سامانه بود             بال و پر دادند و وی قوّال شد

آن که پا در بی سر و پایی گذاشت                 دوز باز و شـَرخر و دلال شد

وان که ره بر شیوه ی پاکان نهاد                       هیبتش مانند یک حمّال شد

سه یار قدیمی چندی در شهر بماندند و دوباره در سپیده دمان به وعده گاه حاضر شدند و
این بار نیز پیمان بستند تا دوباره ده سال دیگر همانجا یکدیگر را ببینند.

چون ده سال دیگر گذشت، در روز موعود یکی از سوی شرق سوار بر اسب و کاروانی از
چاکران و نوکران در پی اش وَ دیگری سوار بر الاغ از شمال و سوم پای برهنه با جامه
ای ژنده از غاری به وعده گاه آمدند. آن که پایش برهنه بود به زانو افاد و گریه کنان
گفت :

3: " هر چه داشتم غارت کردند و بردند. حاکم و خاندانش را مردم به شورشی کشتند و من
نیز به بخت خوش توانستم از مرگ بـِرهم. دیدید چگونه از عرش به فرش افتادم... (گریه)
،اکنون از شما که تنها کس من در زندگی هستید طلب کمک دارم..."

آن که سوار بر الاغ بود نیز به گریه افتاد و گفت:

2: "من نیز هر آنچه طی سالیان اندوخته بودم، به قمارحرص باختم و زن و زندگی را به
باد دادم. من نیز آمده بودم تا شما که تنها رفیقان من در این دنیای وانفسا هستید
یاری ام کنید..."

دیگری از اسب پایین آمد و گفت : " ده سال پیش چون شما را توانگر دیدم و خود را بی
چیز ،پنداشتم راه خوشبختی همان است که شما رفته اید. پس به سمرقند بازگشتم و آنچه
هر دو کردید من به یکباره کردم و نیک به رفاه رسیدم. اکنون که شما را اینگونه باز
یافته ام چیزی جز تباهی در آینده خود نمی بینم"

پس سوار بر اسب شد و همانگونه که به سوی شرق می تاخت فریاد زد :

1: "این کاروان خوشبختی ارزانی خودتان. می روم تا هر چه زودتر نوار زوال را ببـُرم،
شاید که چیزی از زندگی پیشین مانده باشد. ما را همان قاطر سواری به ..."

نباشد راه خوشبختی به نیرنگ تو را در بند خواهد کرد این ننگ

وکالت بهتر از دریوزه بازیست اگر چه می شود دستان تو تنگ

ت دسته دار

2007-02-06T15:50:00.000+03:30

1- با تخم مرغ پیاز بخورید.
2- باشد که در ایستگاه آروق از کباب خوردگان باشید.
3- اگر خوشید ودر مرغ زار یار می چرید،آهنگ خوب گوش دهید.
4- باشد که در دراز کش تنهایی ها با همان آهنگ خوشحال شوید.
5- پس از برخاست از نشست با کاسه توالت، آفتابه یا سیفونی نثار حلقش کنید.
6- اگر چنین کرده و آفتابه را پر کردید باشد که از دموکرات هائید.
7- سر خود را رها کنید تا خورده شود.
8- سرخوردگان هنرمندان بهتری هستند.
9- باری به هوش باشید از سر مردگی.

ت دسته دار

2006-12-23T11:40:00.000+03:30

1- آموزگار کلاس اول باید خوشگل باشد
2- جوان باشد و فرز پا به پای بچه ها دوان
3- بچه ها بايد با تركه گيس آموزگار آشنا باشند.
4- تا بچه ها سالها پس از آن،هنگامی که تاج سرخ و آبدار جوش بر دماغ پر بادشان می افتد دریابند زیبایی چه بوده است
5- دچار نوستالوژیک شوند و بلکه مهربان
6- باشد كه زورگویی و پرخاش و پس جنگ کم می شود
7- آموزگار کلاس اول باید که خوشگل باشد
8- تا که دایی یا عموی بچه ها در روزی سرد یا که بارانی در پی برادر یا خواهر زاده،آموزگار را شاد یابند و دست و پای خود را گم کنند.
9- بچه ها دست و پاهای گم شده در موجهای لبخند آموزگار را ببینند و در یابند عشق از کجا می آید.
10- و فرداها اخم یا که نخندیدن آموزگار را.
11- شاید عشق را سوء برداشتی بیش ندانند.\n\n12- آموزگار كلاس اول بايد كه باريك باشد.به نرمي خواب پنجشنبه هاي ديماه بامدادش برف در كنار شوفاژ.\n11- تا كه درخشتك بي پناه مشق نا نوشته ها به سزاي شنبه ي تلخ باران نبارد.\n13- آموزگار كلاس اول بايد كه خوشگل باشد\n\n14- اگر خوشگل نباشد مي‌تواند در پايه اي ديگر درس دهد.\n\n \n",0]
);
D(["ce"]);
//-->
11- شاید عشق را سوء برداشتی بیش ندانند.
12- آموزگار كلاس اول بايد كه باريك باشد.به نرمي خواب پنجشنبه هاي ديماه بامدادش برف در كنار شوفاژ. 11- تا كه درخشتك بي پناه مشق نا نوشته ها به سزاي شنبه ي تلخ باران نبارد.
13- آموزگار كلاس اول بايد كه خوشگل باشد
14- اگر خوشگل نباشد مي‌تواند در پايه اي ديگر درس دهد.

ت دسته دار

2006-11-25T12:46:00.000+03:30

به ياد آن روزها که ما نبوديم و يا كودكي كوچك بوديم و نامه نگاري زمان ما نبود!
سلام ، ببخشيد كه اينقدر فاصله اين نامه و آن نامه ام زياد شد . راستش دو هفته پيش يك نامه نوشته بودم و زير فرش قايم كردم . رفتم بيرون پاكت بخرم تا با چند تا گل محمدي خشك شده ،مثل هميشه ساعت سه بعد ازظهر بياندازم تو حياطتان كه وقتي برگشتم ديدم نامه وسط اتاق دارد باد زيرش مي خورد و خم و راست ميشود ،مادرم هم در آشپزخانه است و چيزي نمي گويد . همانجا نامه را مچاله كردم و رفتم توي كوچه سوزاندمش و از فرداي آن روز بنا به دستوربابایم رفتم به هجره وردست داداش رسول پادويي .به جان دوتايمان ديگر اصلاً حال تكان خوردن نداشتم. همه اش از صبح با چشم هاي پف كرده و دهان كف كرده مي نشستم روي يك چهارپايه گوشه مغازه آن پشت ها ، روي كارتون جنس ها و تا مي توانستم به ياد چشم هايت مي افتادم و هي سينه ام ذوق ذوق مي كرد تا غروب.بعد از یک هفته داداش رسول كه فهميده بود چه مرگم هست يك دويست توماني گذاشت كف دستم و با دهان دود آلود چشم هايش را تنگ كرد وگفت :«اي ناكس. بگير…الحق كه داداش خودمي. حالا برو پي زندگيت»و من ناكس هم دويدم طرف قلم و كاغذ . اما اين بار در پستو . حالا دارم مي نويسم . نمي دانم چرا وقتي دارم مي نويسم دستشويی ام مي گيرد و زانوهايم مي لرزد .خيس عرقم. ساق پايم هم كمي هنوز درد ميكند. آخر آن چهار هفته پيش كه باهم در آن كوچه بن بست قرار گذاشته بوديم و پنج دقيقه نبود كه داشتم حرف مي زديم و داداش مصطفا يت از راه رسيد و من ناچار پريدم بالاي ديوار و رفتم بالاي پشت بام يك خانه و يك زن جيغ زد ، پايم به ديوار خورد و بعداً تازه متوجه شدم دارد از پايم خون مي آيد و در آن اوضاع نفهميده بودم. راستي برادرت زدت؟ من كه رفتم پيش بي بي و گفتم براي مصطفي دعا كن. چون نمي توانستم بگويم براي تو دعا كند. راستي چه خوب شد هفته پيش اسمت را داخل نامه ننوشته بودم. البته مطمئن نيستم ولي حتماً ننوشته ام و گرنه مادرم ميفهميد و جيغ و جنجال راه مي انداخت و به مادرت مي گفت:«دخترتو از جولو پای پسرم جمع كن داره بدبختش می کنه». شايد هم گفته باشد.آخر نبايد که همه چيز همانطور باشد که من و تو می خواهیم که. خلاصه خيلي دلم برايت تنگ شده و يك ماه است كه رنگت را نديده ام. به جان دوتايمان برايم آب خوردن است بيايم بالاي پشت بامتان و رخت پهن كردنت را با آن چادر سورمه اي ات كه روي شانه هايت مي افتد و موهاي خرمايي ات پيدا مي شود ببينم. ولي مردانگي مي كنم و نمي آيم. پس تو هم مردانگي كن با مامانت بيا خانه ما. آن دفعه كه همه تان آمديد تو نيامدي گفتند خانم دارد با دوستانش درس مي خواند . پس لا اقل با مادرت بيا خانه ما با مادرِ‍ فضولم سبزي پاك كنيد و پشت سر عروس عمّه ملوک گفتگو کنید ديگر ! تو دلت براي من تنگ نمي شود؟آن روز كه تا مرا ديدي لپهايت سرخ شد و رويت را كردي آن طرف تا لبخندت را نبينم. تو را به خدا يك جوري جواب نامه من را بده. اگر مي خواهي جواب دهي فرداي روزي كه نامه را مي بيني يعني يكشنبه ساعت دوازده بيا دم مغازه برادرم . آن وقت يه چيزي بخر و نامه ات را لاي اسكناس بده به من که پشت دخل منتظر تو خواهم بود.اگر نتوانستي فردايش يعني دوشنبه ساعت 11 بيا دم باغ خودتان . چون آنجا خلوت است. اگر آن جا كسي بود برو دم آنجايي كه جوي آب دو شاخه مي شود. اگر باز هم نتوانستي يبايي دوباره فردايش سه شنبه دم غروب بيا در همان كوچه باغتان راه برو مثلاً داري مي روي طرف خانه دايي ات، بعد من را خواهي ديد، خدا كند كه اين نامه بدستت برسد. من از اين نامه دو تا نوشته ام تا لااقل يكي از آنها به دستت برسد. نگذار كسي بفهمد که اين نامه را خوانده اي . بعد از خواندن هم بسوزانش تا تو دیگر دیگر به سرنوشت من دچار نشوي.مواظب خودت باش.

ت دسته دار

2006-10-24T14:48:00.000+03:30

1-وقتی می فهمی آدم دموکراتی شده ای که آفتابه را برای نفر بعدی پر کنی .
2-کوچک بودن در راههای بزرگ بهتر است از بزرگ بودن در راههای کوچک.
3-بهترين همسايه درخت است که نه گوشی دارد تا حرفی بشنود،نه حرفی که پشت کسی در آورد،نه مال شُلی که مرغی بدزد و نه دختری که دلی.
4-موش تو سوراخ نمی رفت، رفت تو يه سوراخ ديگه.
5-هر حرفی ارزش يک بار گوش دادن را دارد ولی هر گوشی ارزش حرف زدن را ندارد.
6-يه مو از خرس کندن ،خريته.
7- ديوار همسايشون کوتاه بود،آخرش دامادشون شد
8-عروس بلد نيست برقصه،می گه زشته برقصم.
9-هر که ريشش بيش،کارش پيش.هر که کارش پيش،مالش بيش.هر که مالش بيش،خيکش پيش.هر که خيکش پيش،نيشش پس.

ت دسته دار

2006-10-07T21:37:00.000+03:30

۱- شهر در امن و امان است.آی.
۲- این صدای جر خوردن هنجره ی جارچی بیرون از پنجره بود.
۳- گر چه بی پولم و دیگر نیستم عاشق و با ایمان
۴- اما هنوز خانم فلان زیباست
۵- و هنوز بامداد مه آلود چه در کویر و چه در جنگل و یا ساحل،به بلندای یک قوطی ست.
۶- شهر ما امن و امان است باری
۷- دهکده جهانی نا آرام است و شلوغ.
۸- و در دنیای نابود اینترنت ِ آن،هیچ داروغه و کدخدایی نیست که گردنت به پای او خم شود.
۹- سوگند به سوی چشمان چوپان بی کس و کار،آن هنگام که دختر کدخدا در رود را دید می زند.
۱۰-شهر ما هنوز شهر است و امن.
۱۱- به امنی مغز پدیدگار هزاره سوم
۱۱/۵- تا بامداد هنوز مانده، ای شب زنده داران"غیور"!
۱۲- شهر در امن و امان است.آی
۱۳- از شب تا به سپیده چند جور آی می شنوید؟
۱۴- نام ببرید.

ت دسته دار